8 weken stage in Nairobi

Laatste

9-14 aug: field trip doorheen Kenya

Jambo!

Na een weekje zonder internet eindelijk tijd om mijn avonturen doorheen ongerept Kenia met jullie te delen.

Met de jeep door ongerept Kenia

Wie? Lotte, Oduor, Kilonzo, Majna en mezelf
Waar? Kitui, Taveta, Voi
Hoe? Met een giga jeep
Eindresultaat? Twas de max!

Toen we Nairobi verlieten werd het al snel duidelijk dat we een totaal ander deel van Kenia zouden ontdekken. De asfaltwegen maakten plaats voor asfaltwegen met veel (zeer veel) putten en later voor zandwegen met gigantische stenen. Onderweg stonden overal vrouwen met fruitkraampjes. Ze zijn behoorlijk assertief om hun grief van de hand te doen en komen bijna in je auto zitten. Gelukkig waren we omringd door locals om in het Kiswahili een mooie prijs te onderhandelen. Met een auto vol manderientjes en appelsientjes konden we onze weg verder zetten.

Landschap onderweg

Afrikanen hebben nogal een probleem met ‘tijd’, onze geschatte reistijd naar Kitui duurde dan ook 4uur langer dan verwacht. Hakuna matata want om 19u hadden we eindelijk onze bestemming, Kitui, bereikt. Voor 600Ksh (6eur)/nacht hadden we een mooie kamer in een hostel. Enfin ‘mooi’, hoe langer je in Afrika bent hoe meer je normen aangepast worden aan de omgeving. Het feit dat we warm water hadden en alles proper was maakte ons heel happy.
Maandagochtend was het tijd om de eerste twee scholen te bezoeken. Omdat ze ver uit elkaar lagen (niet in afstand, maar gezien de wegen wel in tijd) werden we in twee teams gesplitst. Lotte ging met Oduor op stap en ik vertrok met Kilonzo. Ik had toch een beetje stress, had geen idee wat te verwachting van de trainingsessies en de reacties van de deelnemers.

Op het terrein van de Bura school

group discussion

enkele deelnemers

Opnieuw een echte ‘Hakuna Matata-geen zorgen’ situatie (ik moet toegeven dat dit inderdaad de levensfilosofie van hier is) want we werden met een micro op een podium gedropt voor de openingsceremonie. Tientallen zwarte gezichtjes zaten me aan te staren. Het zou niet de laatste keer zijn deze week dat we een speech moesten geven (zonder voorbereiding, aja, this is Africa!). Dinsdag mochten we wisselen van school zodat we de trainingen konden vergelijken. We hadden observatielijsten mee en moesten de sessies beoordelen op enkele domeinen. Wat me opvalt is dat we als studenten hier veel kansen krijgen om actief mee te werken op talrijke domeinen. Onze inbreng wordt gewaardeerd en ik heb het gevoel dat ik de theorie uit ons Belgenlandje hier ook echt in de praktijk kan omzetten (en daarvoor zijn we uiteindelijk naar Kenia gekomen hé, aja.)
Na 2 dagen en 3 nachten in Kitui was het woensdag tijd om onze reis verder te zetten naar Taveta. Om te bewijzen dat we in Kitui geweest waren moesten we volgens Oduor en Kilonzo persé een pot verse honing kopen. MMM lekkere honing, al zaten er in de grote pot precies luchtbellen. Toen we wat dichter keken ontdekten we dat er bijen in de pot zaten. Euh, help!! Blijkbaar het bewijs dat de honing vers is (en ja, ze eten die met bijen en al op. Gelukkig was ons klein potje bij-vrij).  Het zal een ochtend zijn dat ik niet snel zal vergeten want naast de bijenkwestie heeft ons Aline een gebedje moeten opzeggen voor we onze reis konden verder zetten. Man man man, twas goed voor 1 keer, maar kheb geen connectie gevoeld met die van hierboven 🙂 hihi. Het is hier trouwens de gewoonte om telkens voor je eet en voor je vertrekt met de auto de assistentie van zijne heiligheid in te roepen. Wel gênant om dat te ontdekken als er al een stuk kip in je mond zit (oeps!).

zebra op weg naar Taveta

Na een lange reis van 8 uur hebben we in de vooravond Taveta bereikt. Al was er geen tijd om je te vervelen in de auto, want het landschap was adembenemend. We reden door Tsavo national park en zagen aapjes, dromedarissen en zebra’s op onze weg. Ook de grote baobab bomen kregen we in het vizier. We vonden een slaapplaats ergens op de top van een berg. Krinkeldewinkel met de grote jeep op de kleine zandwegen die ons naar de top brachten. De ontdekking op onze kamer was iets minder plezierig. Ons toilet bestond uit een wc dat in de grond zat. Een handleiding ontbrak en we moesten nogal wat creativiteit aan de dag leggen om de juiste houding te ontdekken. Eén keer, maar geen twee keer, dacht ik bij mezelf. We hadden dan ook nog het geluk dat de kamer net opnieuw gecementeerd was (en dus vochtig en stinkie) en dat de elektriciteit niet werkte. Hoho, dat was me het nachtje wel. De kers op de taart was het weertje dat we ’s morgens ontdekten…. mistig, koud, regen, wind…. Belgisch weer! Daar stonden we dan in ons zomer outfitje. Gelukkig was de ontvangst op de school heel hartelijk en kregen we een fleecedekentje toegestopt om de dag door te komen. De sessies waren interessant en we kregen de kans om onze visie omtrent student-centered-learning te delen met de trainers en de leerkrachten. We waren nogal gepassioneerd over het onderwerp aan het praten en kregen het voorstel om op vrijdag een debat hierover te leiden. Onze dag kreeg een gezellige afsluiter met kip en frietjes. Dat smaakte nogal zeg. Na al die njama tjoma (geroosterd vlees, vaak geit), japati (soort deegpannenkoeken) en ugali (maispasta) nog een Belgische maaltijd, mmm. Onze Keniaanse collega’s vonden er niets aan en waren er van overtuigd dat frietjes hoogstens goed zijn voor een snackje tussendoor. Om echt gegeten te hebben heb je volgens hen japati of ugali nodig. Ongelijk kan je hen niet geven want die dingen vallen als een baksteen op je maag. Ze lachen altijd als we ons bord niet opkrijgen en noemen het ‘the brick situation’.

Njama tjoma bij een lokale beenhouwer

Na 2 nachten in Tavata zat onze field trip er bijna op. Net toen we het domein van de Buraschool wilden verlaten verhinderde een vreemde man ons de weg. Hij zag eruit als een opgefokt wild beest en had een steen in zijn handen. Telkens we de jeep wat vooruit reden probeerde hij de steen naar ons te gooien. BIZAR! Uiteindelijk bleek het om een ‘mental issue’ te gaan en had de man angst voor wagens. Ai Caramba, er is 15 man nodig geweest om hem te kalmeren en ons de kans te geven om daar zo snel mogelijk weg te komen. Hilarisch achteraf bekeken.

Ons 'mental issue'

Voor we de lange reis naar Nairobi startten maakten we een tussenstop in Voi waar we de nacht doorbrachten. Er werd gezorgd voor een feestelijke afsluiter met een hapje en een dansje. Opnieuw kennisgemaakt met de Afrikaanse tijd… we zouden een kleine 5uur rijden naar Nairobi. Het vertrek was mooi op tijd, 9u, aankomst was helaas pas om 18u s avonds. We werden na een afgelegde weg van 1200km verwelkomt door een explosie aan uitlaatgassen en trafficjams….Yep, back in Nairobi!!

afsluiter in Voi

African dance

Trafficjam Nairobi:tanker raakt heuvel niet op

Advertenties

Field trip: vertrek op zondag

Jambo!

Straks (om 14u) vertrekken Lotte en ik op field trip. We trekken er naar plaatselijke scholen waar leerkrachten op dit moment een in-service-training krijgen rond student-centered en actief onderwijs. De trainingen worden gegeven door district teachers. Dit zijn leerkrachten die een training gevolgd hebben op Cemastea, onze stageplaats. De bedoeling is dat wij er gaan observeren of deze district teachers er in slagen de principes van ASEI (Active, Student, Experiment en Improvise)/ PDSI (Plan, Do, See, Improve) over te brengen op de teachers. Dit zullen we doen aan de hand van observatielijsten.

Onze route die we zullen afleggen kan je hieronder zien.

Als onze gegevens kloppen dan vertrekken we straks in (A)Nairobi, om eerst naar Kitui (B) te gaan. Daarna gaat onze trip verder
naar (C) Taita Taveta. Google maps rekent op een 630 km. Wens ons succes en veilige trip doorheen een nu nog onbekend Kenya voor ons.

Zoen, Aline

Field trip

African dinner op vrijdag en de toerist uithangen op zaterdag

Toen we vrijdagavond na een helse tocht vanop de stageplaats thuis kwamen (zie vorig blogbericht voor meer details over de afgelegde weg), rook ons appartementje heerlijk naar eten. Ons buikje begon te rommelen en we namen een kijkje in de keuken. We ontdekten een grote kom salade met knapperige kip, pannenkoeken in de pan, een heerlijk stoofpotje op het vuur en een chocoladecake op de tafel! Onze kok van dienst, Njoroge, zette zijn beste beentje voor. Het moet gezegd worden, deze Keniaanse maaltijd heeft gesmaakt. Er is zelf nog wat cake over, dus we kunnen nog nagenieten 🙂 We sloten de avond af met 3! afleveringen van Vampire Diaries, we hebben een nieuwe verslaving geloof ik.

Kazuri

Vandaag, zaterdag, zijn we naar de buurt Karen geweest. Daar hebben we Kazuri bezocht. Het is een fabriekje waar ze van klei potten, kettingen en andere leuke dingetjes maken. Er werken 340 vrouwen die je aan het werk kan zien (helaas plattekaas vandaag geen volk want het was zaterdag). Het winkeltje was wel open en daar hebben we ons natuurlijk laten gaan. Ik heb een ketting gekocht (ja nen groenen, what else?). Vandaar zijn we te voet verder gegaan naar een een plaats waar ze van flipflops (teensletsen) die ze vinden langs de kust nieuwe dingen maken. Tof om te zien. Gelukkig liet onze oriëntatie ons niet in de steek, want Karen is nogal bergachtig en de afstanden om ergens naar toe te gaan zijn behoorlijk groot. Met een flinke wandeltocht in de benen goed aangekomen in ons appartement. Lotte en ik vertrekken morgen voor een week op field trip, dus er moet nog een valies gemaakt worden (en vampire diaries gekeken worden).

Kwaheri!

Een matatu

Kisasa: een berg oude flipflops die straks herwerkt worden

Woensdag, donderdag en vrijdag: my african life

Woensdag was election day. Voor de veiligheid moesten we binnen blijven, maar dat vonden we niet erg. Het bleek namelijk een erg mooie dag te worden. Sun was shining, dus verbleven wij een namiddagje aan het zwembad.

relaxing at the pool

Het mooie leven kon echter niet blijven duren, want donderdagochtend werden we verwacht op onze stageplaats. De wekker liep af om 6u20, pijnlijk vroeg als je het ons vraagt, maar wel noodzakelijk als je hier in Nairobi op tijd wil zijn. De tocht naar onze stageplaats begint te voet richting Ushumi (supermarkt), daar moeten we eerst een poging wagen om de straat over te steken (geloof me, dat is nogal een avontuur) en een matatu te nemen. Daarna moeten we hopen dat de matatu stopt aan de nakumat Junction (andere supermarkt), om te voet naar Kenya Science te gaan. Daar nemen we dan de Cemasteabus die ons afzet op…Cemastea. Ondertussen  zijn we anderhalf uur verder en kan de werkdag beginnen. ‘S avonds start om 17u hetzelfde avontuur in de andere richting. Need to say more?

Toen we deze ochtend de matatu namen kregen we een lichte paniekaanval toen die plots een straatje indraaide dat niet meteen de bedoeling was. De politie stond plots voor ons busje en voerde een conversatie in het Swahili met de chauffeur. Uiteindelijk moesten we allemaal afstappen. De jongen die het geld ophaalde in de matatu stond er zo zielig bij. Even twijfelde ik of ik mijn geld zou terug vragen want we waren nog maar 100m ver geraakt. Dit zijn van die momenten wanneer je denkt ‘reality hits you in the face’. Het is en blijft Afrika waar armoede en corruptie nog sterk deel uitmaken van de maatschappij. Blijkbaar stopt de politie wel vaker ten onrechte matatu’s om hen af te persen. Anderzijds ontdekten we ook dat we al een ganse week teveel geld betalen op het openbaar vervoer. Nuja, ze proberen natuurlijk een extra centje mee te pikken waar mogelijk.

Verder een volledige dag meetings gehad op Cemastea. Out of the blue ook een speech of twee moeten geven vandaag voor een volle zaal. Gelukkig zijn we het ondertussen al gewoon om voor grote groepen te spreken, met dank aan Ghent University. Ik ben al bijna volledig ingeburgerd want ik kreeg vandaag ook mijn Afrikaanse naam: Adhiambo (‘evening’ in het Swahili). De reden? Iets met de kleur van mijn haar en the sunset, man man man.

En toen werd het 16u en maakten we opnieuw kennis met de hakuna matata filosofie van Afrika. Het was voor Lotte en mij voorzien om gedurende onze stage een field trip te maken van een week door Kenya om scholen te bezoeken. Dit was voorzien voor eind augustus, maar vandaag kwamen we plots te weten dat we deze zondag vertrekken. Zondag om 14u gaan we richting Kitui en Taita Taveta tot zaterdag. Heel spannend allemaal. We gaan met de auto en worden vergezeld door Benjamin en iemand waarvan de naam me ontsnapt. Geen idee of we onderweg internet zullen hebben…

Tot blogs

x

Dinsdag: Winter in Afrika, but still swimming time

Jambo!

Vandaag hebben Lotte en ik van thuis uit gewerkt. Cemastea was al gesloten voor de verkiezingen van morgen. Hoewel we niet echt veel tijd hebben gehad om echt te werken. In de voormiddag zijn we naar de supermarkt geweest (ushumi). Overal liep enorm veel volk rond en was het lang aanschuiven. Iedereen is precies bezig met een enorme voorraad eten in te slaan (hamsteren it is!). En omdat wij hier een beetje doen zoals iedereen zijn ook wij aan het hamsteren geslagen. Met twee grote rugzakken hebben we de Ushumi leeggekocht.

Omdat we zaterdag een probleempje hadden met de wasmachine (lees: ondergelopen wasplaats) moesten we vandaag klusjesman Simon laten langskomen.

de was en de plas

Na een uurtje met de tang in de aanslag in de wasplaats zou de wasmachine gefikst moeten zijn. Omdat we toen nog steeds geen vlees hadden, zijn Lotte en ik nog richting Yayacenter getrokken. De beenhouwer was gelukkig nog goed voorzien. We ontdekten trouwens dat de ‘posters’ die ophingen in de winkel in het Nederlands waren -> voorbeen van het lam 😀 We hebben het toch maar bij ‘beef’ gehouden.

En toen….. zat de zon uit en werd het plots megawarm, dus dachten we bij onszelf: Swimming time!! Steffie & Emily waren nog niet thuis en Lotte & Stephanie vonden het iets te koud, maar Steffie D. en ik besloten er voor te gaan. Simon, de klusjesman, zette meteen the swimmingpool klaar (beetje chloor erin, beestjes eruit en zwemmen maar). We waren meteen een plaatselijke attractie voor de kindjes uit de buurt. Ze leken het niet te snappen waarom we in zo’n ‘koud’ weer in dat water wilden. Het vergde even wat doorzettingsvermogen, maar nu voelen we ons zo fris als ne vis 😀

Kwaheri

Monday = work day

Jambo!

Vandaag onze eerste werkdag gehad, al kunnen we niet echt van een volledige werkdag spreken. Tegen de middag moesten we op het VVOB kantoor zijn voor een meeting met CEMASTEA. We hebben er kennis gemaakt met Ogwell (maths department) en Kizito (biology department). We zijn tot een gezamenlijk besluit gekomen over de uitkomst van onze stage. Op basis daarvan hebben Lotte en ik deze namiddag een schema uitgewerkt met onze doelen per week. Onder het luik ‘stage in Cemastea’ zal ik dit overzicht plaatsen en updates geven over de inhoud van onze stage.

Eigenlijk was het de bedoeling om deze week kennis te maken met de werking binnen Cemastea, maar daar steekt de verkiezing ter herziening van de grondwet een stokje tussen. Deze woensdag moeten 12,7 miljoen Kenianen hun stem uitbrengen. Als je weet dat veel Kenianen in Nairobi werken, maar in meer afgelegen streken wonen zal dat een kleine volksverhuizing teweeg brengen. Vanaf morgen mogen (moeten) we van thuis uit werken. Als we de berichten van de ambassade lezen, worden we toch een beetje ongerust. Op straat zien we veel campagnes, maar verder leek alles nog vredig te verlopen (we zien alleen Yes-campagnes, omdat deze vanuit de overheid gesteund worden. De no-campagnes vinden we niet in het straatbeeld terug). We hebben de indruk dat veel mensen schrik hebben dat de situatie bij de verkiezing van 2007 zich zou herhalen. Vooral bij de Rift Valley is er versterkt militair toezicht (gelukkig voor ons is dit niet dichtbij). Bij de verkiezingen toen sprak men van 1600 doden en 600.000 vermisten. We willen jullie en onszelf natuurlijk geen schrik aanjagen, maar we moeten de situatie wel in de gaten houden. De mensen van onze stageplaats en Maaike (onze tussenpersoon van VVOB) houden ons goed op de hoogte. Morgen gaan we inkopen inslaan voor de komende dagen en dat is ook wat veel Kenianen doen want de kassa’s zijn behoorlijk overbevolkt de laatste tijd. We hebben trouwens een taartvorm ontdekt in de kast, dus dat worden leuke dagen op ons appartement 😀 Onze stageplaats heeft ook genoeg documenten doorgestuurd om ons thuis te kunnen inwerken.

ps. als jullie willen skypen dit is mijn naam: aline.desmet. En dit is mijn afrikaans nummer: 254 717 782 998

Kwaheri (doei)
Aline x

Weekend in Nairobi: 31juli/1aug

Zaterdag moesten we nog even bekomen van onze Afrikaanse avond de dag ervoor. We zijn op de middag op ons gemak vertrokken richting YaYacenter (het shoppingcenter dicht bij onze woonplaats). We hebben er geluncht in Yavahouse (mmm lekker). Er stonden ook pannenkoeken met banaan op het menu, dus daar moeten we zeker nog eens terug gaan. Het is hier trouwens goedkoper om te gaan eten, dan om zelf te koken.

eten in Yavahouse

Shoppen in de supermarkt kost ons minstens evenveel als thuis (Nutella is schandalig duur, dus doen we het met een pindakaas met chocolade achtig iets).  We zijn er ook op zoek gegaan naar een internetstick. Uiteindelijk gevonden, maar iets vertelde ons dat we veel geluk zouden nodig hebben om dat ding te doen werken. Eenmaal thuis bleek dat ook het geval. Frustrerend gesukkel met de simkaartjes, geen internet. ARGH! Dan maar naar een filmpje gekeken, The A-team, tatataaaaaa tatatataaaaaa (en nu allemaal met het Ateam deuntje in je hoofd zitten).

Zondag zijn we gewapend met internetstick en laptop opnieuw richting shoppingcenter en de Safaricomshop getrokken. De simkaart bleek niet te werken. Gelukkig bracht de Safaricomlady dat voor ons in orde, al heeft het ons wel weer enkele euro’s gekost (tsjingtjsing, daar gaan onze centjes). Eenmaal thuis hadden we internet, al was de verbinding zooooooooo traag dat iets uploaden bijna onmogelijk is.
Na de middag zijn we met de bus (dat lukt ons al goed) naar Nairobicity getrokken. Op de bus voelen we ons wel veilig. Er mogen niet meer mensen opstappen dan dat er zitplaatsen zijn en dat is in België wel eens anders. Al zijn de bussen natuurlijk wel in een wat vervallen staat. Een heuvel oprijden is geen sinicure, ik verwacht dan ook dat we wel eens zullen moeten helpen duwen 🙂

Nairobicity was geen succes. Het ziet er wat uit als Brussel in een vergevorderde vervallen staat. We voelden er ons ook niet echt veilig en zijn na een klein uurtje weer vertrokken met de bus. De fotocamera uithalen durfden we niet meteen, dus echt veel sfeerfoto’s hebben we niet kunnen maken. Steffie heeft op de bus (ze zat aan het venster) wel wat foto’s van onderweg gemaakt.

Toen we weer aan het YaYa shoppingcenter waren hebben we even over de Masai markt gelopen. Overal wordt je aangesproken met ‘Sister, Sister’. Ze proberen natuurlijk wel vanalles aan je te verkopen, maar iedereen bleef vriendelijk. We hebben allemaal een sjaal gekocht. Toch wat kunnen afdingen van de prijs, maar we moeten toch leren om wat harder te zijn, want volgens ons hebben we toch nog teveel betaald. Iemand die kan raden welke kleur mijn sjaal heeft? 😀 S avonds opnieuw opgesloten met een filmpje (Meisjes, een vlaamse film).
Voor iedereen zal maandag een vroege start worden. Het is onze eerste werkdag. Lotte en ik moeten pas om 11u30 op het VVOB kantoor zijn om ons stageplan op te stellen met de medewerkers, maar de andere meisjes moeten om 7u de deur uit. Duimen voor ons hé!

zoen, Aline