8 weken stage in Nairobi

Laatste

Weekend in Nairobi: 31juli/1aug

Zaterdag moesten we nog even bekomen van onze Afrikaanse avond de dag ervoor. We zijn op de middag op ons gemak vertrokken richting YaYacenter (het shoppingcenter dicht bij onze woonplaats). We hebben er geluncht in Yavahouse (mmm lekker). Er stonden ook pannenkoeken met banaan op het menu, dus daar moeten we zeker nog eens terug gaan. Het is hier trouwens goedkoper om te gaan eten, dan om zelf te koken.

eten in Yavahouse

Shoppen in de supermarkt kost ons minstens evenveel als thuis (Nutella is schandalig duur, dus doen we het met een pindakaas met chocolade achtig iets).  We zijn er ook op zoek gegaan naar een internetstick. Uiteindelijk gevonden, maar iets vertelde ons dat we veel geluk zouden nodig hebben om dat ding te doen werken. Eenmaal thuis bleek dat ook het geval. Frustrerend gesukkel met de simkaartjes, geen internet. ARGH! Dan maar naar een filmpje gekeken, The A-team, tatataaaaaa tatatataaaaaa (en nu allemaal met het Ateam deuntje in je hoofd zitten).

Zondag zijn we gewapend met internetstick en laptop opnieuw richting shoppingcenter en de Safaricomshop getrokken. De simkaart bleek niet te werken. Gelukkig bracht de Safaricomlady dat voor ons in orde, al heeft het ons wel weer enkele euro’s gekost (tsjingtjsing, daar gaan onze centjes). Eenmaal thuis hadden we internet, al was de verbinding zooooooooo traag dat iets uploaden bijna onmogelijk is.
Na de middag zijn we met de bus (dat lukt ons al goed) naar Nairobicity getrokken. Op de bus voelen we ons wel veilig. Er mogen niet meer mensen opstappen dan dat er zitplaatsen zijn en dat is in België wel eens anders. Al zijn de bussen natuurlijk wel in een wat vervallen staat. Een heuvel oprijden is geen sinicure, ik verwacht dan ook dat we wel eens zullen moeten helpen duwen 🙂

Nairobicity was geen succes. Het ziet er wat uit als Brussel in een vergevorderde vervallen staat. We voelden er ons ook niet echt veilig en zijn na een klein uurtje weer vertrokken met de bus. De fotocamera uithalen durfden we niet meteen, dus echt veel sfeerfoto’s hebben we niet kunnen maken. Steffie heeft op de bus (ze zat aan het venster) wel wat foto’s van onderweg gemaakt.

Toen we weer aan het YaYa shoppingcenter waren hebben we even over de Masai markt gelopen. Overal wordt je aangesproken met ‘Sister, Sister’. Ze proberen natuurlijk wel vanalles aan je te verkopen, maar iedereen bleef vriendelijk. We hebben allemaal een sjaal gekocht. Toch wat kunnen afdingen van de prijs, maar we moeten toch leren om wat harder te zijn, want volgens ons hebben we toch nog teveel betaald. Iemand die kan raden welke kleur mijn sjaal heeft? 😀 S avonds opnieuw opgesloten met een filmpje (Meisjes, een vlaamse film).
Voor iedereen zal maandag een vroege start worden. Het is onze eerste werkdag. Lotte en ik moeten pas om 11u30 op het VVOB kantoor zijn om ons stageplan op te stellen met de medewerkers, maar de andere meisjes moeten om 7u de deur uit. Duimen voor ons hé!

zoen, Aline

The African Life: dag 3 en 4 in Nairobi

Gisterenmiddag hadden we een lunchmeeting op VVOB ( de Vlaamse organisatie die het project ICT in Education heeft, waar Cemastea mee in participeert). VVOB ligt in Nairobi-centrum en daar moesten we heen met het openbaar vervoer. Wat een avontuur!! Met een zelfgeschreven plannetje vertrokken we richting bushalte. De bussen komen niet op vaste tijdstippen, wat geen probleem is want alle 10 seconden staat er een bus of matatu voor je neus (eat this DE LIJN!) Nummer 46 moesten we zien te pakken krijgen. Niet eenvoudig want die bleken behoorlijk vol te zitten. Toen daar plots een matatu 46 afkwam zijn we daar vlug opgesprongen.  Een matatu is een oud busje (type volkswagen) dat plaats biedt aan 12 personen, waarvan de deur meestal openstaat en de muziek mega  luid staat. Een matatu nemen is een avontuur op zich. Ze zigzaggen zich een baan doorheen het chaotische verkeer en als je af wil stappen moet je geluk hebben als ze volledig tot stilstand komen (wat meestal niet het geval is). We hadden dan ook nog het geluk om midden in een demonstratie van de Yes-campagne (woensdag verkiezingen) terecht te komen. Het verkeer zat volledig vast en we moesten eruit. Gelukkig onze weg gevonden dankzij de vriendelijke zakenlui op straat.

lunch op VVOB

meeting op VVOB

Bij VVOB werden we vriendelijk ontvangen, het is een vrolijke mix van Belgen en Kenyanen. Wel vreemd om steeds Engels tegen elkaar te moeten praten. We kregen een Afrikaanse lunch (die maispannenkoeken zijn gigantisch zwaar) en cake. Er werd afscheid genomen van Rachel, van een Belgische collega kreeg ze een collectie bieren (kriek bellevue, leffe en duvel), voor elke gelegenheid een biertje. Tijdens de meeting werden powerpointpresentaties gegeven over de workshops die de medewerkers gevolgd hadden afgelopen weken. Het ging van health education, naar knowledge management en web2. Er werd naar onze kennis en mening gevraagd, altijd leuk om erbij te horen 🙂

En toen was het AFRICAN TIME!! Om afscheid te nemen van Rachel zijn we met een groep van VVOB naar een Afrikaans restaurant geweest. Geen idee wat we ervan moesten verwachten, maar het was echt de max. We aten voor het eerst echt Afrikaans met onze handen (geroosterde geit, maisdeeg, patatjes). Door de boxen klonk opzwepende muziek en we hadden wel zin in een feestje. Gezien je er bier drinkt per halve liter en dat constant aangevuld wordt zat de sfeer er al snel in (blijkbaar kies je in het begin van de avond je drankje en dat wordt dan de hele avond door aangevuld). We waren al snel mee met de Afrikaanse moves, onze Afrikaanse collega’s besloten met: ‘You guys have african blood!’

gezellig samen in upper hill spring restaurant

Asante sana: verslag dag 2, begin van dag 3

Jambo!

Asante Sana. Dit was vandaag het antwoord op bijna alle vragen. How are you? Asanta sana. Welkom, Karibu. Asante Sana. You buy something? No thank you, asante sana. Onze eerste woordjes swahili komen overal van pas, het betekent zoveel als: ‘Heel erg bedankt’.
We zijn gisteren (29.07), na een heel goed nachtdutje, naar de stageplaats geweest van Lotte en mezelf. Ik had toch een kleine stresskriebel in de buik (hoe zullen ze reageren, zullen ze vriendelijk zijn, zullen we ons welkom voelen?…). Cemastea ligt in de buitenwijk Karen. Heel veel missionarissen zijn daar gevestigd en het wordt soms ‘klein vaticaan’ genoemd. De huizen zijn er gigantisch en dat maakt meteen duidelijk dat dit een rijke buurt is. De meeste mensen die je er tegenkomt op straat zijn in dienst van de rijke eigenaars. Overal staan poortwachters, mensen het gras af te doen… maar overal even vriendelijk. Cemastea zelf is behoorlijk groot, een volledige campus eigenlijk. Overal staan huisjes waarin de departementen gevestigd zijn (biologie, chemie, fysica, wiskunde,…), ze zijn allemaal omringt door grote, groene tuinen met vreemde planten en bloemen. Het is er zo rustig dat ik nu al weet dat ik er elke ochtend naar uit zal kijken om er een dagje door te brengen (ons appartement ligt parallel aan een erg drukke weg, wat maakt dat er in de spits veel verkeer is). We zijn in Cemastea heel hartelijk ontvangen. Het is er de gewoonte om iedereen (zo’n 50 personeelsleden) elke ochtend een handje te schudden en op de vraag ‘How are you’, asante sana te antwoorden. We kregen er om 10u30 een thee-break. De kenyaanse thee bestaat voor de helft uit thee, voor de andere helft uit melk en daar kan je wat rietsuiker aan toevoegen. Het was best lekker. Wanneer we er stage lopen, komt er ook lunch bij. Hoewel we nog steeds geen concreet beeld hebben hoe onze stage eruit zal zien, heb ik er een goed gevoel bij en kijk ik er ook naar uit.

op weg naar het centrum

Alleen hebben we allemaal steeds het gevoel dat we zo moe zijn. Maaike vertelde ons dat dit komt omdat Nairobi op zo’n 1650 meter hoogte ligt. We zijn dus eigenlijk zo’n beetje op hoogtestage 🙂 De woonkamer hebben we ook al een beetje gepimpt met foto’s (voor de zus: twilight edward hangt zelfs uit). Het is er echt gezellig. Parketvloer, gezellige gordijntjes, comfortabele zetels. Ik zal probleren om wat foto’s op de blog te plaatsen van onze eerste dagen.

Deze ochtend (30.07) zijn Stephanie en Steffie naar hun stageplaats op bezoek. De rest van de ladies ligt nog in dromenland en ik vul mn blogje aan. Tegen de middag gaan we ons gaan voorstellen op VVOB ( de vlaamse organisatie die rond ICT in Education werkt). Je ziet, we hebben hier drukke dagen.

Tot blogs, Aline x

Mijn eerste dag in Nairobi…

Wat een vlucht… met vertraging vertrokken uit Zaventem, in Cairo ook niet op tijd de lucht ingegaan en een onverwachte tussenlanding moeten maken (in Egypte)… vergeten te tanken, ‘we need fuel’. Uiteindelijk om 5u40 geland in Nairobi en met alle bagage mee rond 8u richting appartement vertrokken. De taxidriver, George, stond al enkele uren op ons te wachten.

Het was koud (winter hé), bewolkt en overal liepen mensen langs de straat, tussen de auto’s. Het verkeer is er ongelooflijk chaotisch. We hebben er een uur overgedaan om de 18km van de luchthaven naar ons appartement af te leggen.

Moeilijk om in enkele woorden te vatten hoe het is om de eerste stappen op Afrikaanse bodem te zetten. Gelukkig kwam Maaike al snel langs met wat brood en wc-papier (wat heeft een mens meer nodig….). Al snel vielen we in slaap in onze bedjes. Ondertussen zijn we met Maaike naar de supermarkt geweest. We hebben een sim gekocht, maar die werkt nog niet. De hulp die we krijgen van Maaike heeft ons een gerust gevoel.

Het is hier nu 19u11 en donker. Straks nog een boterhammetje eten en een filmpje kijken (2 externe harde schrijven vol 🙂
Morgen al een drukke dag. Lotte en ik mogen al naar onze organisatie Cemastea…. vertrek om 8u30

Veel liefs en tot later

Aline x

Welkom ~ Jambo

Welkom (= jambo) op mijn stage-blog. Op 27 juli vertrek samen met 5 collega-student-pedagogen naar Nairobi, Kenya. Mijn avonturen zal je hier (als de Afrikaanse internetverbinding het toestaat) kunnen volgen.
We vertrekken op 27 juli, om 15u55 in Zaventem en komen via een tussenstop in Caïro om 3u45 aan in Nairobi.

Wat nog op het programma staat: nog 3 van de in totaal 7 spuitjes te gaan, malariapillen kopen, desk research (ja we willen goed voorbereid zijn), een visum halen en centjes bij elkaar sprokkelen.


Kwaheri (ByeBye)